เราเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ากรุงมาทำงานแบบงงๆ เมื่อก่อนค่อนข้างจะเป็นคนใจอ่อนขี้สงสารค่ะ มีขอทานหรือวณิพกตามข้างทางที่ตลาดหรือแถวบ้านถ้าไปเจอเงินค่าขนมก็จะหยอดให้ห้าบาทสิบบาทแล้วแต่ครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะให้วณิพกนะ เพราะคิดว่าเขาใช้ความสามารถมาแลกเงิน แต่เมื่อสาวน้อยบ้านนาได้เข้ามาในกรุงแล้วไซร้ เรากลายเป็นคนขี้เหนียว อาจจะเพราะหาเงินคนเดียวแล้ว ไม่ใช่ว่าเราเป็นคนใจร้ายหรอกนะ แต่เพราะเราได้รับรู้เรื่องการค้ามนุษย์ การขอทานเป็นอาชีพแบบนึง เราเลยเลิกให้เงินไปเลย จะขอเล่าเรื่องราววิธีการหากินของพวกคนฉลาดแกมโกงเท่าที่เคยพบเจอให้ได้อ่านกันนะคะ
 
1. ครั้งแรกที่เข้ากรุงเทพตอนอายุสิบเจ็ดมาสอบตรงเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนึง เราและพี่สาวได้เดินทางไปขึ้นรถไฟฟ้าแถวอนุสาวรีย์ชัย ซึ่งที่ทางแถวนั้นก็จะต้องเดินผ่านสะพานลอยใช่ไหมล่ะ เราก็เดินไปจ้า พี่สาวนางก็เตือนว่า "นี่แก เวลาใครยื่นอะไรให้แกนะ แกอย่ารับ" นางพูดแค่นี้สั้นๆ ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ เราก็เดินๆไปจะลงสะพานลอยละ นางเดินนำหน้าเราไปก่อน เจอคนยื่นของบางสิ่งให้จ๊ะ แต่พี่สาวสอนไว้ว่าอย่ารับ นางก็เชื่อพี่ไม่รับ ปกติแล้วตามสัญชาตญาณของเราอ่ะ เวลาใครยื่นอะไรมาแล้วจะผงะไปก่อน เหมือนสตั๊นสิบวิโดยที่ไม่ได้พิจารณาก่อนว่าของสิ่งนั้นเป็นอะไร แต่เราก็เดินผ่านมาไม่ได้รับนะคะ แล้วเหลียวกลับไปดูว่าสิ่งนั้นคืออะไร ก็เห็นมีคนเผลอรับด้วย เป็นสติกเกอร์ในหลวงค่ะ แผ่นละยี่สิบบาท ถือว่าแพงนะ เพราะแผ่นนิดเดียว เค้าก็เลยเก็ทว่าอ๋อที่พี่เตือนเพราะแบบนี้นี่เอง ก็เริ่มรู้เล่ห์เหลี่ยมแล้วล่ะว่าเขาหากินกันยังไง
 
2. เหตุเกิด ณ ที่เดิมจ๊ะ อนุสาวรีย์ชัย นัดเพื่อนไปเจอกันแถวๆนั้น ก็ยืนอยู่ตรงสะพานลอยที่เดิมแต่อีกฝั่งนะ เห็นไกลๆแล้วว่าพวกแก๊งยื่นสติกเกอร์เนี่ย ยังทำงานเหมือนตอนสมัยที่เราเข้ากรุงเทพมาใหม่ๆเลย เราก็ยืนโทรศัพท์ไม่สนใจนาง เบือนหน้าหนีแล้วยืนนิ่งๆตรงบริเวณแถวนั้น แล้วจู่ๆก็มีคนยื่นอะไรบางอย่างให้เรา สตั๊นอีกละ แต่ตั้งสติได้ว่าไม่รับก็บอกไปว่าไม่เอาค่ะ แล้วคุยโทรศัพท์ต่อ นี่นางฮาร์ดเซลมาก ถึงขนาดมายื่นให้ตอนโทรศัพท์เลยนะ 
 
3. ได้พออ่านพวกเพื่อนๆที่แชร์ประสบการ์มาบ้างในเฟสบุคประมาณว่า มีลุงคนนึงมาขอเงินขึ้นรถตู้กลับบ้าน ด้วยความใจดีนางก็ให้ไป ปรากฏว่าพอเจอคนถัดไปนางก็ยังขออีก เราก็เจอเหตุการ์ประมาณนี้ค่ะ แต่นางมาเป็นทรีโอ้เลยทีเดียวสร้างความน่าสงสารรันทดใจยิ่่งขึ้น ประมาณมีพร็อบประกอบเรื่องเล่าเคล้าน้ำตา เย็นวันนึงเรากำลังเดินเตล็ดเตร่ หลังเลิกงานเพื่อไปซื้อข้าวกลับมากินที่ห้อง ระหว่างเดินทางกลับ ก็ชะงัก เพราะมีคนเรียกน้องๆ เราก็หันไปมอง อื้อหือ นั่งกันเป็นบอยแบน เกิร์ลกรุ๊ป เลยนะ มีผู้ชายคนนึงสะพานกระเป๋าเอ้าดอลสีดำ(ประมาณว่าชั้นเตรียมพร็อบสร้างความสมจริงจ้า) มาพร้อมกับยายแก่ๆคนนึงนุ่งผ้าซิ่ง พร้อมสาวใหญ่วัยกลางคนหน้ามีปาน สามคน บทสนทนาประมาณว่า "น้องครับไม่ต้องกลัวพี่นะ พี่มาหาพ่อที่ซอย.... แต่มาถึงก็เพิ่งรู้ว่าเค้าไม่ได้ทำงานแถวนี้แล้ว เค้าย้ายไปทำงานที่นครนายก พี่ขอเงินกลับบ้านไปขึ้นรถตู้ที่รังสิตหน่อยสิ คนละหกสิบบาท สามคนก็180 น้องไม่ต้องให้พี่ครบก็ได้ แล้วแต่ศรัทธาครับ" ด้วยเนื้อเรื่องที่เราคุ้นๆแล้ว เราก็ตัดสินใจพูดไปทันทีว่า "อ๋อ หนูก็เหลือสามร้อยบาทสุดท้ายจนถึงสิ้นเดือนนี้แล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ" แล้วก็รีบเดินจ้ำอ้าว อย่างไว
 
 
อันที่จริงเราเจอมาเยอะกว่านี้นะ แต่ขอเล่าคร่าวๆไว้ก่อน เอาเป็นว่าหากมีประกบการณ์บ้านนอกเข้ากรุง ที่กรุงมีแต่บ้านเราไม่มี จะมาเล่าใหม่  
 
ปล. ถ้าหากเราจะดูแล้งน้ำใจไปบ้างในบางกรณี ก็ขออภัยด้วยนะ 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ exteen

posted on 22 Apr 2013 16:03 by quanhatai

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก